"ახალი ნათების" ახალი მაღაზია ქავთარაძის გუდვილში

უკვე ზუსტად 1 წელია რაც ახალ სახლში გადმოვედი და ბუნებრივია, რემონტის, ავეჯის და განათების შერჩევის ყველა ის მომქანცველი ეტაპი გამოვიარე, რაც ამ პროცესს ბონუსად მოჰყვება. მიუხედავად ამისა, ჩემი ოთახის  სათანადო განათება ერთი დიდი და გადაუჭრელი პრობლემა იყო. ცოტა ხნის წინ ჩემმა დამ, სხვა გამოსავალი რომ ვერ ნახა, გადაწყვიტა ოთახისთვის ჭაღი თავად გაეკეთებინა, მავთულებისგან მრგვალი კარკასი გააკეთა, წელვადი თეთრი გიპიურის ნაჭერი შემოახვია და ერთი შეხედვით ჭაღი მზად იყო.

ეს ისე, 5 აპრილს კი "ახალმა ნათებამ" ქავთარაძის გუდვილში ახალი მაღაზია გახსნა, სადაც Philips-ის და Massive-ს ბრენდული პროდუქციაა მხოლოდ წარმოდგენილი. ვიცოდი, რომ გახსნა 2 საათისთვის იქნებოდა, მეც სამსახურის შესვენება გამოვიყენე და გუდვილში, მაღაზიის წინ ზუსტად 2 საათზე გამოვცხადდი. მაღაზია ძალიან ლამაზი და დამაბნეველია, ერთი წიგნის მაღაზიაში ვგრძნობ-ხოლმე ასე თავს, შედიხარ და ყველა პროდუქტი იმდენად საინტერესო და მიმზიდველია, იბნევი და არ იცი, რომელი უფრო დიდი ყურადღებით უნდა დაათვალიერო, თან გინდა ყველაფერი თანაბრად მოიცვა და მოკლედ თავბრუ გეხვევა. იმ დღესაც ასე იყო, ყველა სანათი, ყველა ჭაღი, ბრა, ტორშერი, სპოტი თუ უბრალო ნათურა ისეთი საინტერესო დიზაინით და განათებით გამოირჩეოდა, რომ დავიბენი. თავში მეგობრების დაბადების დღეები გადავათამაშე და რამდენიმეს საჩუქარიც შევურჩიე.

ლენტის გაჭრა

GOODWILL-ის უგემრიელესი ტორტი

       

მანამდე კი ოფიციალური გახსნა იყო, წითელი ლენტის გაჭრით, დამფუძნებლის სიტყვით, უგემრიელესი ფურშეტით, ალკოჰოლით, წვენებით და ულამაზესი და ასევე უგემრიელესი ტორტით.

ლატარია

ტორტის გაჭრამდე ლატარია იყო, სიმართლე თუ გინდათ, არ ვაპირებდი მონაწილეობას, ყოველი შემდეგი ლატარია, ყოველი შემდეგი იმედგაცრუება იყო აქამდე... მაგრამ მაინც ჩავაგდე ჩემი სახელი და გვარი... სულ 5 გამარჯვებული გამოავლინეს და აბა გამოიცანით, მეხუთე მე ვიყავი. ახალი ნათების ჩანთაში ჩადებული მაგიდის ძალიან საყვარელი სანათი გადმომცეს ფილიპსის ნათურით, უზომოდ გამიხარდა. ყოველ ღამე, მუშაობისას ზუსტად ასეთ სანათს ვნატრობდი.

ამას გარდა, ყველა სტუმარს ნათურის ფორმის პატარა ბრელოკები დაურიგეს, რომელიც დაჭერისას ანათებს. ჩემი მანქანისთვის მისწრებაა, გასაღებზე ჩამოვკიდე და შესარჭობის მოძებნა ღამით აღარ გამიჭირდება :).

ეს კი კუთხე, რომელიც "რატომღაც" ყველაზე მეტად მომეწონა. საბავშვო ეკო განათება MASSIVE-სგან.

  

აი ამ ჭიქის არაჩვეულებრივი სადგამ/სანათებს კი სულ მალე ერთი ადამიანი ჩემგან საჩუქრად მიიღებს <3

"გულწრფელი ვარ"

უბრალოდ, მინდოდა მეთქვა, ცოცხალი ვარ და მომენატრა აქაურობა, ხშირად მიფიქრია დაბრუნებაზე, გააქტიურებაზე, ლასტ ფმ-ზეც, ძველ ცხოვრებაზე ანუ ...
ბევრი რამ შეიცვალა, თითქოს ყველაფერი უკეთესობისკენ, მაგრამ ძველი დრო მაინც კარგი იყო.

სხვა?
ვმუშაობ, ცოტას ვსწავლობ, გეგმებს ვადგენ და მიზნებს ვსახავ, და ნუ ვოცნებობ კიდეც, ოღონდ რეალურზე.

და როდესაც ვამბობ, რომ მომენატრა აქაურობა, გულწრფელი ვარ.

მცხეთასთან არიან

დღეს, აგვისტოს 5 დღის პრემიერა შედგა.

2 დღის წინ ბაქოდან ჩამოვედი (ამ ვიზიტზე ოდნავ მოგვიანებით ვრცლად დავწერ), სადაც რამდენიმე სიტყვით ადგილობრივ ბლოგერთანაც ვისაუბრეთ. მაშინ გამახსენდა ყველაფერი ყველაზე ნათლად. მაშინ მივხვდი, რომ ასე ცხადად მახათაზე ჩამოგდებული ბომბი არასდროს გამხსენებია, არც ფორუმზე გათენებული ღამეები და რუსეთის საელჩოს წინ აქციები. აუცილებლად ვნახავ ამ ფილმს და ალბათ უფრო იმიტომ, რომ შევადარო ჩემი ემოციები. გავიხსენო მანქანები, რომლებიც კი არ მიდიოდნენ, მირბოდნენ. ბენზინის რიგები და გამოცარიელებული მაღაზიები. საშინელი კადრები დასისხლიანებული ხალხის და სახლიდან გამოყრილი ოჯახები. ომში წაყვანილი და უპატრონოდ მიყრილი რეზერვისტი მეგობრები, "მცხეთასთან არიან" შეგრძნება.

წერილი მშობლებს

გამარჯობა დედა და მამა
იცით ხომ რომ მიყვარხართ?
მამ, შენით დავიწყებ ...
23 წლის ვარ და ჯერ ვერ შეგეჩვიე. სახლში რომ ხარ რაღაცნაირად ვგრძნობ თავს, ცუდად არა, უბრალოდ რაღაცნაირად. რატომ გიკვირს? შენ სულ ვლადიკავკაზში იყავი, ჩვენ აქ, უშენოდ. ვიცი, იქაც ჩვენს გამო იყავი, ვიცი ამხელა სამყაროში ყველაზე მეტად გიყვარვარ, მაგრამ იცი რა? პატივს იმიტომ კი არ გცემ, რომ ჩემი ბიოლოგიური მამა ხარ, შენ ყველაზე განათლებული ადამიანი ხარ არა მარტო მათ შორის ვისაც ვიცნობ, არამედ საერთოდ (აქ მკითხველების ჩახითხითების ალბათობას ვიზიარებ, მაგრამ ამას მაინც ვწერ, თქვენ მას უბრალოდ არ იცნობთ). ოდნავ უფრო აქტიური, მონდომებული და ხალისიანი რომ ყოფილიყავი, მჯერა მთელი სამყარო შენი ცოდნის წინ თავს დაიხრიდა. უფრო ცოცხალი, რომ ყოფილიყავი მჯერა რაღაც დიდს აუცილებლად გამოიგონებდი. ერთადერთი ხარ ვისაც ნებისმიერ თემაზე სიღრმისეული ცოდნა გაქვს და რომ იცოდე ამას როგორ ვაფასებ და როგორ ვოცდები ყოველ ჯერზე როცა ლაპარაკს მიწყებ, მართალია ეს უფრო და უფრო იშვიათად ხდება, მაგრამ მაინც... შვილი რომ არ ვიყო შენი, ალბათ ყოველთვის ვეცდებოდი შენგან შორს ვყოფილიყავი, არასრულფასოვნების კომპლექსს გამიჩენდი ... მხოლოდ შენ შეგეძლო ეს უზარმაზარი ინფორმაცია შენში დაგეტოვებინა, რამდენ რამეს გააკეთებდი მამ, რატომ? :/ რისთვის? უზომოდ, უაზროდ და უსაზღვროდ განათლებული ხარ, მაგრამ ჭკვიანი არ ხარ :/

დე, მიყვარხარ ძალიან ... მაგრამ მე შენნაირი არასდროს ვიქნები. შვილებს ჩემს სიცოცხლეს ვერ შევწირავ. მე რომ დღეს იქ ვარ სადაც ვარ, ის რომ ვიცი, რაც ვიცი და ის რომ შემიძლია, რაც შემიძლია - შენითაა... ეს ყოველ წუთს და წამს მახსოვს.
ბოდიში, ეს ახალი სახლი, შენი მხრებით და რქებით გატანილი, რომ არ მიხარია. ბოდიში, რომ იმ სახლში უფრო კარგად ვიყავი, სადაც შენ უბედური იყავი...
ბოდიში, რომ  უკეთეს შვილს იმსახურებდი და ასეთი არ ვარ, მაგრამ გპირდები კიდევ ბევრჯერ გაგაოცებ ... რაღაც, რომ ხდება კარგი, მხოლოდ იმას ვფიქრობ,  დაგირეკო და გითხრა :)

მაგრამ აი თქვენი ჩხუბები მაგრად ყელშია :(

everyday new day

დილა იწყება ყავით, არა რა ყავით... დილა ზმორებით, ბრაზით და ტკივილით იწყება, დილა სინანულით იწყება, რომ აი ძილისთვის განკუთვნილი 5–6 საათი ისე ნაყოფიერად ვერ გამოიყენე, ნაყოფიერად არ გძინებია, ძილი თითქოს იმდენად ტკბილია, რომ მისი მსვლელობის თითოეულ წამს უნდა გრძნობდე და თითოეული წამისგან ნეტარებას იღებდე. თუმცა რა? მაღვიძარა თავისი სულისწამღები კივილით და ყოველ 3 წუთში გამორთული სნუზი, გაგეღვიძება და გემახსოვრება მხოლოდ ის, როგორ გაიხადე და იქვე მიაგდე ტანსაცმელი, როგორ ჩაიცვი ვარდისფერი დათუნებიანი პიჟამო და როგორ შეწექი ოდნავ აკანკალებული გაყინულ ლოგინში, შემდეგ პირველი მზერა ჭერზე, კუთხეში პატარა აბლაბუდა, ალბათ დედაჩემი ვერ მიწვდა დალაგებისას, ან სულაც ვერ დაინახა.
შემდეგი მზერა ფანჯარაზე და თუ ფარდა გადაწეულია ფიქრები ტანსაცმელზე, ამინდს რა შეეფერება, ადგომამდე ზუსტად უნდა იცოდე რა ჩაიცვა, მერე კარადის წინ ყოყმანის დრო არ არის.
დგები ნელა, ლასლასით ან სულაც ფორთხვით შედიხარ აბაზანაში, ცდილობ ყველაფერი სწრაფად გააკეთო, რადგან საათზე დიდი ისარი უკვე 6–თანაა, ან 7–თან. გინდა იჩქარო, მაგრამ თავი არ გაქვს, არაფერი გემორჩილება, სახეზე ცივი წყლის შესხმაც კი არ გაფხიზლებს, გამორბიხარ, იცვამ შტო პაპალა, რადგან ლოგინში მოფიქრებული აუტფიტი რეალურად ისე მიმზიდველი ვერაა, ან სულაც ზუსტად ის სვიტრი ან მაიკა ვერ იპოვე და ძებნის არც თავი გაქვს და არც დრო... ნახტომში იცვამ შარვალს და პარალელურად გარბიხარ სარკესთან, თმებს სასწრაფოდ რაღაც უნდა მოუხერხო, არა ცუდი იდეა იყო, ღამით თავის დაბანა, სჯობდა ისევ დილით დაგებანა და მერე თუნდაც სველი თმით წასულიყავი სამსახურში, მანქანის ფეჩი 4–ზე დაგეყენებინა და ისე გაგეშრო, მერე რა თუ ჰაერს ისე აშრობს, რომ ყელი გტკივდება და სუნთქვაც კი აღარ შეგიძლია.
მობილურს და გასაღებს სტაცებ ხელს და უმისამართოდ ყვირი კარი დაკეტეთ, ლიფტს იძახებ და ხვდები, რომ ბოლო 10 თეთრიანი გუშინ ღამე ჩააგდე ლიფტში, გულში ერთს გემრიელად ილანძღები და ფეხით დაუყვები კიბეებს მე–9 სართულიდან, ბედი გქონია მე–5 სართულზე ლილი თუ არ შეგხვდა და მეზობლებზე ჭორების მოყოლა არ დაგიწყო, თან რა სუნი ასდის?
ახლად აშენებული და ჯერ დაუმთავრებელი გარაჟის გამო, არც კი გახსოვს მანქანა სად დააყენე, სადარბაზოდან თვალების ცეცებით ოდნავ დაბნეული გამოდიხარ და ხედავ შენს ლურჯას, ჭუჭყიანს, კარს აღებ, ჯდები, საათზე უკვე 47 წუთია, მანქანის გახურების დრო არ არის, ქოქავ, მუსიკას რთავ, მერე წითელი, ერთი, მეორე, აციმციმებული მწვანე, თითმის წითელი და ეზო, მასში დარაჯით და ბიჭებით ყავის ჭიქებით ხელში, მერე კიბე ერთი, მეორე და გამარჯობა.
სამზარეულო, ჩაი თუ ლიმონი მოგვეპოვება ოჯახში, თუ არა და ყავა, აუთლუქი, ფეისბუქი, ჯიმეილი და ესეც განწყობისთვის

წერილი საუკეთესო მეგობარს

წყარო, შთაგონება, იდეა 


როდესაც დავიწყე ფიქრი რა უნდა მიმეწერა ჩემი საუკეთესო მეგობრისთვის არც კი მიფიქრია ადრესატი ვინ იქნებოდა ...
მაგრამ ეს წერილი შენ გეძღვნება და არა იმიტომ, რომ გამორჩეულად მიყვარხარ
შენსავით თავისუფალი არსად არ ვარ, მკიდია რას ვიტყვი, არ ვუფიქრდები არც ერთ სიტყვას, ვიცი, რომ ყველაზე უშვერ სიტყვასაც სწორად გაიგებ... ერთადერთი ხარ ვისაც ჩემგან არ სწყენია ან თუ სწყენია დაუმალავს და ჩემთვის არ უგრძნობინებია (ამას ძალიან ვაფასებ)
როცა ვამბობ ვიზრდებით და ნელ-ნელა ადამიანები საერთოს ვკარგავთთქო შენ არ გგულისხმობ... ალეკოსთვის მითქვამს ხშირად თათიასნაირ ადამიანს არ ვიცნობთქო, ყოველთვის მშურდა შენი მოთმინების, შენი დაკიდების უნარის ...
მიყვარს საყვარლად რომ მოკოხტავდები ხოლმე და მაღაზიაშიც კი რომ უმაგრეს ფორმაში ჩადიხარ, თუმცა ბოლო დროს ამის ნახვის ბედნიერებას მოკლებული ვარ ... ახლა სხვისი ცოლი გქვია და მხრებზე დიდი ტვირთი და პასუხისმგებლობა გაწევს... რასაც რომ იცოდე განვიცდი, შენ ყველაზე ნაკლებად ხარ ისეთი ადამიანი ვინც ცხოვრებისეულ პრობლემებზე უნდა ფიქრობდეს...
განვიცდი შენს პრობლემებს და საშინლად მიხარია შენი ბედნიერება, შენი ქმარიც ძალიან მიყვარს, შენ რომ უყვარხარ ისეთი ზუსტად მე როგორიც მიყვარს. დარწმუნებული ვარ ისეთს გხედავს როგორსაც მე გიცნობ.
პირველად 5 წლისამ გნახე, მოკლე ფურფუშელებიანი კაბა გეცვა და თეთრი ფურფუშელებიანი ტრუსიკი გიჩანდა : )) პირველ მერხზე იჯექი, მე შენს უკან ... მას მერე ბევრმა წყალმა ჩაიარა და ჩვენ ისევ საუკეთესო მეგობრები გვქვია, შენი მეჯვარე ვარ და ოდესმე ბავშვსაც მოგინათლავ ალბათ, შენნაირი მინდა იყოს, ქარაფშუტა და საყვარელი ...
გულიკები მაქვს თვალებში ...
ყველაფერი მიყვარს შენთან დაკავშირებული, დედაშენი, რომელიც ყველაფერს გისრულებს, ოდნავ შეზარხოშებული მამაშენი სულ რომ უნდა მოგეფეროს, მაგრამ რომ არ იკარებ არასდროს, ბექა რომელიც სულ გეჩხუბება და მე მეკაიფება... შენი ძველი 2 კვირიანი სიყვარულები... გახსოვს მე და შენ მარიამის ოთახს რომ მივადექით და სერენადები ვუმღერეთ? თამუნა რომ გაგვიბრაზდა და გამოგვყარა :D აკოს უბანში რომ მომყვებოდი ყოველ დღე იმ იმედით, რომ სადმე დავინახავდით :D :D :D
მარიამი რომ არასდროს არ გამოდიოდა გარეთ და კორპუსებს წრეებს რომ ვურტყამდით უაზროდ, მაშინ ყველა ბიჭს ჩვენთან უნდოდა მოსვლა, მაგრამ ჩვენ ცხვირს ვიბზუებდით :D
პრობლემებიც თითქოს ერთნაირი გვქონდა ყოველთვის და მათაც თითქოს ერთნაირად ვუმკლავდებოდით, გვიტირია კიდეც და ბევრი, ძალიან ბევრი გვიცინია, დალევითაც ისე დაგვილევია, რომ მამაჩემის მოსასულიერებლები გავმხდარვართ, ბევრიც გადაგვიტანია და კიდევ ბევრს გადავიტანთ ერთად. მთელმა მსოფლიომ რომ თავზე დამამხოს ყველაფერი, ვიცი შენთან მოსვლას შევძლებ.

ჩემი ბავშვობიდან მოდიხარ

აქ თმა ცხელი "ატვიორტკით" მაქვს დახვეული

ბავშვი ერთსქესიან ოჯახში ანუ მამა და მამა

არაფერს ვამტკიცებ და არც ვიცი რისი უფრო მჯერა.
ელტონ ჯონმა ბავშვი იშვილაო, უბრალოდ მაინტერესებს სხვების აზრი, ირღვევა თუ არა ბავშვის(შემდგომში ზრდასრული ადამიანის) უფლებები ჰყავდეს მამა და მამა ან დედა და დედა...  რთული საკითხია, ცალსახად ვერაფრის მტკიცებას ვერ დაიწყებ, შეიძლება მთელი გულით უჭერდე მხარს ერთსქესიან ქორწინებას, მაგრამ მეორეს მხრივ ბავშვი, რომლის ყოლის უფლებაც თითოეულს აქვს, ირღვევა თუ არა ბავშვის უფლებები, რომელსაც ეკარგება არჩევნის უფლება, არჩევანი - უნდოდეს ან არ უნდოდეს მამა და მამა ...
ძალიან ცუდად ვგრძნობ-ხოლმე თავს, როდესაც რაღაცასთან დაკავშირებით არ მაქვს საკუთარი მყარი აზრი, ეს ის შემთხვევაა ზუსტად ...

ჩუჟოი სრეძი სვაიხ

დღეს ჩემი ბავშვობის უახლოესი მეგობრის დაბადების დღეზე ერთადერთი უქმრო-უცოლო სტუმარი ვიყავი და რატომღაც ყველას ეგონა, რომ ამას ძალიან განვიცდიდი, ამრიგად საყოველთაო დამშვიდების ობიექტად ვიქეცი.
მეგობრობა ყველაზე ამოუცნობი რაღაცაა რასთანაც ოდესმე შეხება მქონია.

ძველი - ახალი ერთი ჩორტია

 

ამ ღილაკზე მას მერე აღარ მიმიტანია მაუსი რაც უცნაური შემთხვევით უეცრად საკმაოდ დიდი პოსტი წამიშალა ბლოგერმა, დრაფტებში ერთი წინადადაებაც კი არ შეუნახავს. გაბრაზებულს და გაცოფებულს ვორდპრესზე აგერ უკვე მესამედ მაფიქრებინა გადასვლა, თუმცა ისევ დროის უქონლობის გამო ეს ამბავი სამომავლოდ გადაიდო. დღეს შობაა, შესაბამისად ახალი წელი უკვე დადგა და მეც რაღაცნაირად ახალი და იმედიანი ვარ... მოკლედ მინდოდა დამეწერა, რას ნიშნავდა 2010 წელი ჩემთვის ... ბევრი რამ არ მახსოვს, მაგრამ ვეცდები ქრონოლოგიური ვიყო... იანვარში დავიწყე მუშაობა "ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობაში" ეს ნიშნავს, რომ როგორც იქნა წამოვედი ეისითიდან, დღემდე ვმუშაობ გამომცემლობაში, მყავს ძალიან კარგი თანამშრომლები, მათ შორის 2 ისეთი, ვის გარეშეც ცხოვრება უკვე ვეღარ წარმომიდგენია (მგონი ცოტა ხმამაღლა ჟღერს), ჩემი და 3 თვე გერმანიაში იყო და შესაბამისად სახლში ვიყავით მე და დედა, მეტი სივრცე, მშვიდი ნერვები (ქეთო არ გაბრაზდე :D) მე და ალეკო ისევ ერთად ვართ .
გათხოვდნენ ლიკა და შორენა, მყავს 2 არაჩვეულებრივი "სიძე", ჩავაბარე და დროის უქონლობის გამო თავი დავანებე მაგისტრატურას :(
ჩემი განუზომელი მოთმინება/სურვილის წყალობით ახლა  სადარბაზოს წინ პატარა, ორკარიანი 1996 წლის 1.4 ძრავიანი. გაურკვეველი ფერის opel corsa cdx დგას და ის ჩემია. მხოლოდ ჩემი ...რა რთულია, როცა ადამიანი ოცნებას ისრულებ და ხვდები, რომ შემდეგი ოცნების ასრულება ბევრად უფრო რთულია, მაგრამ მასზე რომ არ იოცნებო შეუძლებელი.
ბლოგზე ჩემი გაუჩინარების ერთ-ერთი მიზეზი ალბათ ისაა, რომ არ წერო იმაზე რასაც მთელი დღე აკეთებ, ნიშნავს არაფერი წერო, არ წერო იმ ხალხზე (კარგიც და ცუდიც) ვისთანაც უდიდეს დროს ატარებ, ნიშნავს  მმმმ აბა სხვა რა უნდა წერო ბლოგზე, რომელიც პირადია და არა თემატური ...  ადრე, ძალიან არ მინდოდა ჩემ დას ენახა ბლოგი, სადაც მასზეც ვწერდი, ჩემს დას, რომელიც მეგონა სართოდ არ მიცნობდა, ფეისბუქმა ხომ ადამიანებს შორის საერთოდ ყველა საზღვრები გააქრო და ქეთიმაც მოაგნო აქაურობას ... სამსახურში მომწერა, აქამდე თურმე საერთოდ არ გიცნობდიო, ჩვენს ურთიერთობაში არაფერი შეცვლილა, მაგრამ ვხვდები სულ სხვანაირად მიყურებს და აღმიქვამს ... მგონი უკეთესად :)
წინასაახალწლოდ სამსახურში ერთი სასაცილო ამბავი დამემართა, რაზეც მინდა დავწერო და სულაც არ მეშინია ამას თუ ის ადამიანები წაიკითხავენ ვინც ჩათვლის, რომ ეს არ უნდა დამეწერა, "ბლოგი ჩემია და სწენკას სადაც მინდა იქ დავდგამ"  წინასწარ მინდა აღვნიშნო, რომ არც ნაწყენი ვარ და არც გაბრაზებული, ახლა ამაზე უბრალოდ მეცინება.
ახალ წლამდე 1 კვირით ადრე თანამშრომლებმა აკვარიუმიდან ამოვიღეთ ერთმანეთის სახელი და გვარი, მე ამომივიდა ერთ-ერთი რედაქტორი, რომელიც არ არის ფულ თაიმ თანამშრომელი, შესაბამისაც არ ვიცნობ ისე კარგად, რომ მცოდნოდა საახალწლოდ რა ტიპის საჩუქარი გაუხარდებოდა... რა თქმა უნდა ოთახში ვინც ვზივართ ყველამ ვიცოდით ვის ვინ ამოუვიდა და შესაბამისად რჩევებსაც ვეკითხებოდით ვისთვის რა სჯობდა გვეჩუქებინა ...
საბოლოო ჯამში ნათიას ჩემი აზრით ძალიან საყვარელი და სახალისო საჩუქარი გავუკეთე, დიიიიდიი ფუმფულა კურდღელი ჩუსტები, ინდიზაინში ავაწყვე მისალოცი ბარათი, ზედ სანტა კლაუსებით, ზარებით და ა.შ. ბანწიკიც ჩემი ხელით შევქმენი და მივაწებე მისალოცს, ასევე ჩემით შევფუთე და მოკლედ მთელი სული ჩავაქსოვე საჩუქარში. (მუღამი ამ ყველაფრის იყო ის, რომ ნაძვის ხის ქვეშ დალაგებული საჩუქრები საახალწლო ფართიზე თანამშრომლები და ასევე მთარგმნელ-მხატვარ-მწერლების თანდასწრებით  უნდა გახსნილიყო) თუმცა ის არ მოვიდა, უბრალოდ არ მოვიდა და საჩუქარი ალბათ ისევ ნაძვის ხის ქვეშ მარტო დევს და პატრონს ელოდება .აი ისიც, ხომ ლამაზია?
 30-ში დილიდან დიდ სამზადისში ვიყავი, ყველაფერი მზად უნდა ყოფილიყო საღამოსთვის ... სტუმრები მოვიდნენ, თანამშრომლებიც ფოიეში მოგროვდნენ, მისასალმებელი სიტყვის შემდეგ  საჩუქრების გახსნის დროც მოვიდა და რადგან ინდივიდუალურად ნაძვის ხესთან მისვლა დროში იწელებოდა, ყველამ ჩვენ ჩვენი საჩუქრები ავიღეთ და გავხსენით. ჩემთვის განკუთვნილი საჩუქარი ლურჯად შეფუთულ დიდ ყუთში იდო (ფოტოზეც ჩანს) და არ გაინტერესებთ რა იდო არ ყუთში? :D  არც მეტი, არც ნაკლები 10 ლარი, რომელიც რა თქმა უნდა არ მივიღე. 10 ლარი იმ მიზეზით, რომ ვერ მოიფიქრა რა ეჩუქებინა. ახალ წელს მაინც ხომ არ არის რთული საჩუქრის არჩევა... ათასნაირი სუვენირებითაა მაღაზიები სავსე...  იმ წუთს ძალიან გავბრაზდი, მეწყინა, დავიგრუზე, თავი შეურაცხყოფილად ვიგრძენი ... ხო რაც მთავარია ფული მანქანის გასარეცხად ყოფილა განკუთვნილი. მანქანის, რომელიც წინა დღეს გამირეცხა ალეკომ ... იქ ვეღარ გავჩერდი და მაშინვე წამოვედი ... მანქანაში მთელი გზა ვტიროდი და უაზროდ დავატარებდი ქუჩებში ... ვერაფერს ვხედავდი ... მერე ვინანე, მინდოდა იქ ყოფნა ... თუმცა ისეთი ხასიათით იქ ვერ ვიქნებოდი ... რაღაც ნომინაციებში ვყოფილვარ დასახელებული :D ახლა მეცინება ამაზე, იმ წუთს შოკი მქონდა ძლიერი და გულისწყვეტა, მე ვიცი რა  განწყობითაც  გავუკეთე საჩუქარი სხვას და სანაცვლოდ 10 ლარი მივიღე ... ვიცი, რომ ბოროტულად არ უქნია და არც ჩემს შეურაცხყოფას ისახავდა ის 10 ლარი მიზნად, გული იმაზე დამწყდა, რომ თავი ფიქრითაც არ შეუწუხებია ...

ისე, ჩემი ქართული მასწავლებელს უფრო ხშირად რომ ეთქვა გრძელი სიტყვა მოკლედ ითქმისო, პოსტიც ალბათ არ გამოვიდოდა ამხელა...
ტუუუტ ლამარა და ნინო მას !!!

P.s. ხო, მართლა ყველას წარმატებულ და ნაყოფიერ წელს გისურვებთ

შემოსავალი ხრამია

ვინმემ დამათვრეთ და ბლოგის პაროლი გამომტყუეთ. დრაფტებში იმდენი გამოუქვეყნებელი პოსტია. არც მახსოვს ბლოგის წერა რატომ დავიწყე 3 წლის წინ, მახსოვს აივერსონის და სალის ბლოგს ვკითხულობდი, ოღონდ სალის ბლოგი ლოგ.ჯიზე იყო მაშინ და მეც დავლოგჯინდი... ძალიან სასაცილო რაღაც კი იყო ეს ლოგ.ჯი ... მაშინ ვერ ვხვდებოდი და არც მაინტერესებდა, როდის რა ითიშებოდა, როდის რა დგებოდა თავდაყირა ... ბოლოს ჩემი უწყინარი ბლოგი საერთოდ წაშალეს ... URL-იც კი არ შემორჩა ჩემს მეხსიერებას. მას მერე გადმოვბარგდი და დღემდე ვცხოვრობ ბლოგერზე, სიტუაციების ცვლა არ მიყვარს და ნივთებს რთულად ველევი, ვიცი კარგია ვორდპრესი და ოპელიც არ არის კარგი მანქანა, მთავარი უკვე ისაა რა გიყვარდება. მას მერე ვწერ რაღაც უაზრობებს და მკითხველთა სტაბილური რაოდენობა ყოველთვის მყავდა, ქუჩაშიც უთქვამთ უცნობებს შენს ბლოგს ვკითხულობო და ერთ დროს მეც ვიყავი ამაყი იმით, რომ ბლოგერი მერქვა, ახლა თითქოს ფიქრს გადავეჩვიე და გავზარმაცდი...
გუშინ "რაღაც" შეხვედრაზე ვიყავი, სადაც მითხრეს, რომ ჩემი პროფილი და ბლოგი უნახავთ facebook-ზე და უცებ ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა უხერხულობის, აი დილით დაულაგებელ და საშინლად არეულ სახლში სტუმარი მოულოდნელად რომ დაგადგება თავზე :D და თითქოს ჩემს საძინებელ ოთახში მითვალთვალებდა მეზობელი როგორ მძინავს ...
ჩემი ძველი ცხოვრების სტილი მენატრება, თბილისიდან ისე იშვიათად გავდივარ, ბოლო გასვლა 10 ოქტომბერი იყო, ინტელას და ზღარბის ქორწილი ტყეში, ქორწილი სადაც ყველანი კეტებით, ბათინკებით და დიიიდი ჩანთებით ვიყავით. წივწივას სიტუაციები მაკლია და ის ხალხი, მთლიანად ის დრო, უფრო თავისუფალი და მხიარული ...
ისე კი ყველაფერი კარგად ეწყობა, თითქოს ან უნდა მოვკვდე ან გავკოტრდე :D
ხო, კსტაწი მანქანა ვიყიდე, ჩემი გამომუშავებული ფულით (ამ სიტყვების წერისას განსაკუთრებით ამაყი ვარ). ოპელი მყავს პატარა და კოხტა, თუმცა ბიჭზე კოხტას ნაკლებად ამბობენ, მაგრამ კოხტას კოხტა ჰქვია და სხვაგვარად მას ვერაფერს უწოდებ.